juli 2010

We hebben dit jaar met de Molcuul en Cojo een vaartocht gemaakt naar het canal des Ardennes. Vanuit Rotterdam zijn we de maas opgevaren tot Den Bosch waar we de Zuid Willemsvaart in zijn gegaan. We hebben dit kanaal gevolgd tot het Albert kanaal in Belgie. Daar zijn we naar de Maas gevaren en hebben deze gevolgd tot het Canal des Ardennes net boven Charleville de Mezieres. Via Canal des Ardennes zijn we via het Canal de Saint Quentin naar de Schelde gevaren en via Antwerpen terug naar Rotterdam.
Natuurlijk hebben we weer het een en ander meegemaakt wat ik later in het vaarverslag 2010 zal zetten.

Hieronder een paar foto's van onze reis.

	De vluchthaven in de Dordtsekil
	Rechts de Cojo onder de Moerdijkbrug. Links de Cojo en de Molecuul in Den Bosch

	Links: Namen vanaf de Citadel. Rechts: Een tunnel in de Meuse.
	Links: Canal des Ardennes. Rechts: Canal de Saint Quentin

SAMBRE  afgesloten

juni 2010

 
Ook dit jaar 2010 is de Sambre weer gestremd bij Vadencourt sur l'Oise. Ik heb een mailtje in mei 2010 van de Subdivision de Saint-Quentin gehad met de volgende tekst:

We have always a problem at Vadencourt where the canal de la Sambre à l'Oise is closed. This canal will be opened when the new bridge-canal of Vadencourt will be built.

Dus verlopig ziet het er niet naar uit, dat we de Sambre kunnen gebruiken om vanuit Frankrijk terug te varen naar Belgie.

In 2003 bevaarden we Sambre voor de laatste keer en nam ik de boven en onderstaande twee foto's bij het aquaduct waar nu de problemen zijn. Dat is een prachtige rustige ligplaats.

Voor google maps klik hier:    Vadencourt

Molecuul en Cojo achter sluis Vadencourt 19

Stukje geschiedenis:

Het Canal de Saint-Quentin werd op 28 april 1810 door Napoleon persoonlijk met veel vertoon geopend. De geschiedenis van deze eerste Seine-Scheldeverbinding begint echter al eerder. In de eerste helft van de 18de eeuw begon de Markies van Crozat met de aanleg van een kanaal van de (bevaarbare) Oise bij Chauny, via de Somme bij Saint-Simon naar Saint-Quentin.

Deze verbinding staat bekend als het Canal Crozat of Canal de Picardie. Vanaf 1750 werd de Schelde, die tot dan toe slechts vanaf Valenciennes bevaarbaar was, door middel van dertien sluizen tot Cambrai gekanaliseerd. De verbinding tussen Saint-Quentin en Cambrai strandde echter op het grote hoogteverschil en de bodemgesteldheid, die ook de voeding bemoeilijkten.

In 1768 probeerde ingenieur Laurent deze problemen te overbruggen door een veertien kilometer lange tunnel dwars door het krijtplateau te graven. De werkzaamheden voor dit gigantische project werden na zijn dood echter gestaakt. Daarna gebeurde er, ook door de instabiele politieke situatie, lange tijd niets. Tot Napoleon in 1802 opdracht gaf tot de aanleg van de ontbrekende 52 kilometer, met als voornaamste doel Parijs van steenkool uit het Noorden te voorzien. Hij koos daarbij voor de oplossing van een twintig kilometer lang scheidingspand met twee tunnels, bij Lesdins (1098 meter) en Riqueval (5670 meter), dat wordt gevoed door verschillende riviertjes. Omdat dit toch onvoldoende bleek, werd in 1822 nog een 20 kilometer lang, gedeeltelijk ondergronds voedingskanaal vanuit een zijrivier van de Oise aangelegd, de Rigole du Noirieux.

De Henrique een  Amirante kruiser op de Moezel bij Traben Trabach in 2009. Foto: Arie Leewis

1 MEI  2010

Afgelopen week was ik op het Leukermeer. Dit is een zandgat bij Well aan de Maas in Limburg. De camping die aan het meer ligt heeft een aantal ligplaatsen er bij gemaakt en het strandbad is opgeknapt. Tevens is er een mooie botenhelling gemaakt.

De nieuwe steigers		Liggeld
	Helling en zandstrand

Op het terras van de jachthaven kwam ik in gesprek met een zeiler die wist te vertellen dat de zuiger die op het meer ligt, de kanten aan het uitdiepen is. Verder vertelde hij dat ze de voorplas richting Well verder gaan vergroten. Deze plas zou dan veel groter moeten worden dan het leukermeer en zou tot Well uitgegraven worden.